W drodze do małżeństwa

O sposobie przygotowania do przyjęcia sakramentu małżeństwa w Kościele Katolickim decydują Konferencje Episkopatów i biskupi diecezjalni. Aktualnie członków Kościoła na terenie Polski obowiązuje Dyrektorium Duszpasterstwa Rodzin zatwierdzone podczas 322 Zebrania Plenarnego Konferencji Episkopatu Polski w Warszawie w dniu 1 maja 2003r. Sposób wprowadzania w życie zaleceń w nim zawartych pozostaje w gestii biskupów diecezjalnych, którzy w tym celu powołują Wydziały Duszpasterstwa Rodzin kierowane przez Diecezjalnego Duszpasterza Rodzin we współpracy z Diecezjalnym Doradcą Życia Rodzinnego (w Archidiecezji Częstochowskiej są nimi ks. dr Dariusz Nowak i dr Halina Skuza)

Dyrektorium dzieli przygotowanie do przyjęcia sakramentu małżeństwa na trzy etapy:

1. Przygotowanie dalsze: „polega na zdobywaniu odpowiedniej wiedzy i osiąganiu stosownych cnót związanych z życiem rodzinnym”. Jest to najbardziej naturalny etap dokonujący się w rodzinie, szkole, na katechezie, w grupach rówieśniczych itp.

2. Przygotowanie bliższe: roczna katechizacja przedmałżeńska : dokonuje się w parafii niezależnie od katechizacji szkolnej. Dyrektorium zaleca 10 spotkań w parafii lub w ośrodku dekanalnym lub rejonowym. Z poważnych powodów Biskup Diecezjalny ustala formę zastępczą.

3. Przygotowanie bezpośrednie: – wiąże się z bezpośrednim przygotowaniem konkretnej pary decydującej się na zawarcie sakramentalnego związku małżeńskiego (poprzednie etapy dotyczyły indywidualnego rozwoju osób nie stanowiących jeszcze konkretnej pary narzeczeńskiej). Przygotowanie to obejmuje:

· Zaręczyny: – oczywiście nikogo nie można zmusić, aby odbył uroczystość zaręczyn w takiej czy innej formie, dlatego też nikt pary narzeczeńskiej nie będzie z tego rozliczał. Episkopat zachęca tylko, aby powrócić do idei zaręczyn rozumianych jako spotkanie narzeczonych i ich najbliższych. Spotkanie to jednak nie powinno być sprowadzone tylko do przedstawienie sobie rodzin, czy omówienia technicznych kwestii związanych z weselem, ale powinno być spotkaniem początkującym nowy etap w rozwijającej się miłości prowadzącej do decyzji o małżeństwie. Kulminacyjnym momentem tego spotkania powinno być nałożenie pierścionka zaręczynowego pobłogosławionego przez rodziców. Warto dodać, że praktyką coraz większej liczby par, zwłaszcza wśród osób zaangażowanych w różne ruchy katolickie, staje się celebrowanie w dniu zaręczyn specjalnej mszy w intencji narzeczonych, ze szczególnym błogosławieństwem. Praktyka ta jest godna gorącego polecenia wszystkim parom z naszej wspólnoty.

Wiele par dzisiaj sprowadza zaręczyny do bardzo indywidualnego wydarzenia (romantycznej randki). Są oni przekonani, że to wystarczy, bo ich miłość to prywatna sprawa. Niechęć do publicznych zaręczyn wynika też z ich zobowiązującego wymiaru, przed którym ucieka dzisiejszy świat. Jest w tym pewna racja, bo należy pamiętać, że dużo trudniej się rozstać po takich zaręczynach niż wtedy, gdy ich nie było. Musimy jednak pamiętać, że miłość ma się rozwijać właśnie ku podejmowaniu decyzji i zobowiązań przed którymi nie wolno nam uciekać, jeśli pragniemy zbudować autentyczną relację małżeńską trwałą na całe życie. Miłość małżonków nie jest poza tym tylko ich sprawą prywatną. Jest to groźny mit indywidualizmu. W relacjach do różnych grup osób małżonkowie mają obowiązki, ale mają też prawa. Bo zobowiązanie nie tylko wymaga wysiłku, ale też daje przywileje. Choć narzeczeńskie zobowiązania nie są nieodwracalne to jednak zaproszenie Jezusa do tego zobowiązania wydaje się konieczne, aby razem z Nim i na Nim jako „skale” budować „dom” sakramentalnego małżeństwa.

· Spotkanie narzeczonych z duszpasterzem w kancelarii – dyrektorium zaleca, aby odbyło się ono na min. trzy miesiące przed ślubem. Papiez Franciszek zachęca jednak, aby przygotowanie do ślubu rozpoczynało sie minimum pół roku wcześniej. Narzeczeni zostają na nim pouczeni o tym co ich czeka w ramach przygotowania do przyjęcia sakramentu małżeństwa.

· Katechezy przedślubne (często zwane pre-kanami)– nie należy ich mylić z katechezami zawartymi w przygotowaniu bliższym. Dyrektorium dość precyzyjnie określa ich tematykę. Realizowane są w różnych formach w różnych diecezjach. Dyrektorium zaleca też, aby kończyły się dniem skupienia połączonym ze spowiedzią. W diecezji częstochowskiej odbywają się w formie trzech spotkań w dekanalnych ośrodkach życia rodzinnego lub w formie weekendowych KATECHEZ DLA ZAKOCHANYCH I NARZECZONYCH, które są jednocześnie dniem skupienia i których dotyczy niniejsza strona.

· Trzy indywidualne spotkania w poradni rodzinnej – „dotyczą odpowiedzialności za wzajemną miłość i przekazywanie życia” (patrz dyrektorium 3,4) – innymi słowy wiąże się z nauczaniem naturalnych metod panowania rodziny (weekendowe KATECHEZY DLA ZAKOCHANYCH NIE OBEJMUJĄ TYCH SPOTKAŃ)

· Spowiedź przedślubna – narzeczeni są zobowiązani do dwóch spowiedzi: na początku i na końcu przygotowania bezpośredniego

· Rozmowa duszpasterza z narzeczonymi (tzw. rozmowa kanoniczna)

· Wyjątkowe wypadki – przebieg przygotowania bezpośredniego może odbiegać od przedstawionego wyżej porządku w naglących i szczególnych wypadkach (osoby nie ochrzczone, małżeństwa mieszane itp.) O wszystkim decyduje proboszcz, kyóry jest odpowiedzialny za przygotowanie narzeczonych do przyjęcia sakramentu małżeństwa.